ورزش‌های رزمی منجر به کاهش خشونت و پرخاشگری کودکان

ورزش رزمی و دفاع شخصی کودکان و نوجوانان آیکیدو وینگ چون

پژوهشگران مرکز پژوهش‌های مغز گلدشمید و دانشگاه کالیفرنیای ایالات متحده امریکا در پژوهشی مروری به بررسی تاثیرات انجام ورزش‌های رزمی بر کنترل هیجان و کاهش رفتارهای پرخاشگرانه در کودکان و نوجوانان پرداختند.

?روش پژوهش:

در این پژوهش فراتحلیلی، ۱۲ پژوهش مشمول ضوابط ورود شده و در حوزه برون‌ریزی رفتارهای مشکل‌ساز (خشم، پرخاشگری، خشونت) تاثیر ورزش‌های رزمی بر افراد ۶ تا ۱۸ ساله تحلیل صورت گرفت.

?در تحقیقات طولی و تحقیقات مقطعی مقایسه‌ای، نتایج نشان دادند:

  1. انجام ورزش‌های رزمی منجر به کاهش رفتارهای برون ریزی نامناسب می شود.
  2. ورزش‌های رزمی کمک شایانی به کوکان و نوجوانان می کنند تا پرخاشگری خود را مدیریت نموده و بجای برون‌ریزی در محیط‌های اجتماعی، آن را صرفاً در باشگاه، تمرینات، و مسابقات بصورت کنترل شده ابراز نمایند.
  3. پژوهش‌های صورت گرفته در حوزه ورزش‌های رزمی محدود بوده و لازم است ارزیابی‌های مستمر و پایش های روانی-اجتماعی چندجانبه بطور مداوم توسط فدراسیون‌ها و هیات‌های رزمی صورت گیرد تا تاثیر دقیق ورزش‌های رزمی بر مهارگری و مدیریت خشم و پرخاشگری در افراد (بویژه کودکان و نوجوانان) مشخص شود.

 
راهبرد کارکردی:

?وینگ‌چون و آیکیدو دو رشته از ورزش‌های رزمی هستند که مبنای آنها دفاع شخصی بوده و تاکید ویژه‌ای بر کنترل خشم در افراد دارند.
?? بر اساس این یافته‌ها، می‌توان با آموزش فراگیر ورزش‌های رزمی دفاع شخصی در سطح محیط‌های آموزشی کودکان و نوجوانان، بویژه ادغام این فعالیت‌ها در برنامه‌های تحصیلی رسمی، به شکل موفقی در کنار استعدادیابی ورزشی درست، به کاهش خشم و خشونت در جامعه پرداخت.

Reducing aggression with martial arts: A meta-analysis of child and youth studies

Abstract

Martial arts are becoming a mainstream sport for energetic youth and their popularity extends globally. Following a comprehensive search of martial arts research, a critical review of the field and the psychological implications was conducted.

Method

The resulting meta-analysis examined the effect of martial arts on problematic externalizing behavior (aggression, anger, and violence). The final meta-analysis included twelve studies, with 507 participants (ages 6 to 18), where study type was a moderator.

Results

For nine intervention and longitudinal studies, there was a homogeneous effect size of 0.65 (95% CI: 0.11, 1.03) indicating a medium effect, where martial arts improved aggression amongst the practicing youth.

The other three one-time comparisons studies did not yield a homogeneous effect size.

Conclusion

Based on these analyses, it appears that martial arts has a potential to reduce externalizing behaviors in youth, although further research is needed to determine the mechanisms of change and specify the most relevant population groups for targeted interventions.

Keywords
Martial arts; Meta-analysis; Externalizing behavior; Aggression; Adolescent.

 

 
لینک منبع پیشنهادی برای مطالعه بیشتر ??(further reading)??

 
✅(در صورت جذابیت و علاقمندی به موضوع، مطلب را برای دیگران نیز بازنشر فرمایید).
?کانال تلگرام
???????
https://t.me/DrAmirMohammadShahsavarani

بازدیدها: 25

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *